Akşam bahçesinden gelen ince bir sesin peşine düşen Tula ve büyükannesi, sessizce dinlemenin güzelliğini keşfediyor. Merak ve dikkat üzerine özgün bir uyku masalı.
Bahçeden Gelen Ses
Yumuşak tepelerin arasında, pencereleri papatya bahçesine bakan küçük bir ev vardı. Bu evde, ceplerinde ilginç taşlar taşıyan Tula yaşardı. En sevdiği vakit, gökyüzünün şeftali renginden mora döndüğü akşamlardı. O saatlerde bahçe yavaşlar, arılar yuvalarına çekilir, yaprakların gölgeleri uzardı.
Bir akşam Tula, büyükannesiyle sofrayı toplarken pencerenin önünden incecik bir ses duydu. “Tın… tın…” Başını kaldırıp dinledi. Ses kesilmişti.
“Bahçede biri minicik bir çan mı çalıyor?” diye sordu. Büyükannesi gülümsedi. “Ben de duydum. İstersen birlikte bakalım.”
Tula yeleğini giydi. Büyükannesi küçük fenerini aldı. Kapının önüne çıktıklarında hava serin, toprak günün sıcaklığından hâlâ ılıktı.
Papatyaların arasında salyangoz Mino ilerliyordu. Tula onu her sabah aynı taşın yakınında görürdü. “İyi akşamlar Mino. Bir çınlama duydun mu?”
“Duydum,” dedi Mino. “Ama ben yalnızca yaprağımı yiyordum. Belki ses elma ağacından gelmiştir.”
Tula bir adım atıp durdu. Mino patikanın ortasındaydı. Ayağını başka yere koyup ona geçecek boşluk bıraktı. “Teşekkür ederim,” dedi Mino. “Bu akşam yolum biraz uzun.”
Tula taş yola baktı. Kendisi için iki adım olan mesafe, Mino için uzun bir yolculuktu. Gülümsedi ve büyükannesinin elini tuttu.
Biraz Sessizce Dinlemek
Elma ağacının dallarında yalnızca yaprak hışırtısı vardı. Tula kulağını gövdeye yaklaştırdı. Bir böcek kabuğun üzerinde yürüdü. Uzaklardan bir kuşun son ötüşü geldi.
“Çanı bulamadık,” dedi Tula. “Henüz bulamadık,” dedi büyükannesi. “Biraz burada oturabiliriz.”
Ağacın altındaki sıraya yan yana oturdular. Tula önce ayaklarını salladı. Sonra onları durdurdu. Kendi hareketleri azalınca bahçenin başka sesleri belirginleşti: otların arasında bir hışırtı, çatı oluğundan tek bir damla, mutfaktan tabakların hafif tıkırtısı.
Derken rüzgâr yanağından geçti. “Tın… tın…”
“İşte!” dedi Tula, fısıldayarak. Ses, ağacın arkasındaki çitin oradan geliyordu. Büyükannesi feneri yere tutarak yolu aydınlattı. Birlikte çitin yanına gittiler. Tula tahtaların arasında bir çan aradı. Ama gördüğü şey mavi saplı eski bir fincandı.
Fincan, büyükannesinin bahçe önlüğünden sarkan tahta düğmeye hafifçe çarpıyordu. Önlük öğleden sonra çite asılmış, fincan da yanındaki çıkıntıda unutulmuştu. Rüzgâr estikçe önlüğün köşesi sallanıyordu.
Tula şaşkınlıkla güldü. “Bahçemizin çanı buymuş!”
“Öğleden sonra burada dinlenmiştim,” dedi büyükannesi. “Sonra sulama kabını almaya gidince bunları unutmuşum.”
Tula fincanı dikkatle inceledi. Üzerinde üç küçük sarı nokta vardı. Sabahları gördüğü sıradan fincan, akşam bahçesinde bambaşka görünüyordu.
Gecenin Küçük Sesi
“Sesini biraz daha dinleyebilir miyiz?” diye sordu Tula. Büyükannesi fincanı eski yerine koydu. Yeniden sıraya oturdular. Bu kez sesi bulmaya çalışmıyor, yalnızca bekliyorlardı.
Rüzgâr hemen gelmedi. Tula gökyüzünde beliren ilk yıldızı gösterdi. Mino, patikanın öbür kenarına ulaşmıştı. Sonunda önlüğün köşesi hafifçe kıpırdadı. “Tın…”
Tula omzunu büyükannesine yasladı. Tek bir sesin ardından gelen sessizlik hoşuna gitmişti.
İçeri dönme vakti gelince büyükannesi önlüğünü aldı. Tula da fincanı iki eliyle taşıdı ve mutfak masasına bıraktı. Yatmadan önce dişlerini fırçaladı, taşlarını cebinden çıkarıp küçük kutusuna koydu.
“Yarın başka sesler de duyabiliriz,” dedi. “Bakalım bahçede neler olacak,” diye karşılık verdi büyükannesi ve alnından öptü.
Tula bir süre saatin yumuşak tıkırtısını dinledi. Sonra papatyaları, yolunu tamamlayan Mino’yu ve üç sarı noktalı fincanı düşündü. Gözkapakları ağırlaştı; evin tanıdık sesleri yavaşça uzaklaşırken uykuya daldı.
Masaldan Sonra Birlikte Konuşalım
- Tula, Mino’nun yoluna çıktığını görünce ne yaptı?
- Bahçedeki ince ses nereden geliyordu? Sen önce ne olduğunu düşünmüştün?
- Biraz sessizce oturunca çevrende hangi sesleri duyabiliyorsun?
- Masalda en çok hangi an hoşuna gitti?
