Minik Tavşan Ve Kayıp Havuç

Ormanın yemyeşil, kadife gibi yumuşak ve üzerinde çiy damlalarının pırlantalar gibi parladığı o huzurlu sabahında, pırıl pırıl gözleriyle dünyayı merakla süzen minik bir tavşan yaşarmış. Adı Liko olan bu sevimli tavşanın kulakları gökyüzüne dokunmak istercesine upuzun, pembe burnu ise dünyanın tüm o taze kokularını içine çekmek için sürekli kıpır kıpırmış. Liko’nun en büyük tutkusu, her sabah güneşin o ilk altın ışıklarıyla uyanıp, kendi elleriyle (yani patileriyle) ektiği bahçesine koşmak ve toprağın o bereketli kucağından turuncu havuçlarını nazikçe çıkarmaktı.

Liko için her havuç, sadece bir yiyecek değil; toprağın ona sunduğu küçük bir hazine, aylarca süren emeğinin, sabrının ve toprağa duyduğu sevginin tatlı bir karşılığıydı. O sabah da, kalbi sevinçle, adeta küçük bir davul gibi güm güm çarparak bahçesine gitti. Toprağı eşeledi, yeşil yaprakların arasına daldı, her köşeyi büyük bir dikkatle yokladı.

Ancak, o sabahki neşesi bir anda donup kaldı; çünkü bahçesindeki en büyük, en parlak, en iştah açıcı, hani o annesiyle akşam yemeğinde paylaşmayı hayal ettiği havucu yerinde yoktu. Sanki toprak onu yutmuş, ya da görünmez, sihirli bir el onu alıp götürmüş gibiydi. Psikanalitik açıdan bu an, çocuğun “nesne kaybı” ile tanıştığı ve bu kaybın yarattığı o derin hayal kırıklığını deneyimlediği kritik bir andır.

Liko önce gözlerine inanamadı, şaşkınlıkla olduğu yerde donup kaldı. Sonra bir kez daha, bu sefer daha dikkatli, neredeyse toprağın içine girecekmiş gibi baktı. Hatta yan sıradaki o taze, çıtır marulları bile umutla kaldırdı; belki altına saklanmıştır, ona bir oyun yapıyordur diye düşündü. Ama havuç gerçekten yoktu. Liko’nun gözleri yavaşça doldu, minik burnu her zamankinden daha hızlı titremeye başladı. Çünkü o havuç, sadece bir sebze değil, akşam annesiyle paylaşacağı o sıcak anın, o sevgi dolu sofranın sembolüydü. Bu düşünceyle kalbi burkuldu, küçük omuzları hüzünle düştü.

Liko, Bilge Tori’nin tavsiyesine uyarak derin, ferahlatıcı bir nefes aldı. Toprağa tekrar eğildi; ama bu kez sadece bakmıyor, gerçekten görüyordu. Gözleri, o karmaşık izler yumağının içinden, bahçenin kenarındaki sık böğürtlen çalısına doğru giden, sanki bir şeyin sürüklenmesiyle oluşmuş o ince izi yakaladı. Umutla oraya doğru zıpladı. Çalıların arkasında, taze koparılmış ve üzerinde kırmızı gaga izleri taşıyan birkaç yaprak buldu. “Demek ki kuşlar buraya uğramış,” diye düşündü. Tam o anda, dalların arasından neşeli bir serçe seslendi: “Ben havucu görmedim Liko ama sabah güneş doğarken, turuncu bir şeyin tepeye doğru yuvarlandığını gördüm”

Liko, serçeye teşekkür edip tepeye yöneldi. Yol boyunca, palamutlarını büyük bir disiplinle düzenleyen çalışkan Sincap Çıtır’a rastlamış. Çıtır, Liko’nun derdini dinler dinlemez palamutlarını bırakıp yardım etmek istedi. İkisi birlikte tepedeki düzlüğe baktılar. Orada havuç yoktu; ama yerde, sanki ağır bir şeyin düştüğü yeri işaret eden küçük, taze bir çukur vardı. Çukurun hemen yanında, havuç yaprağına benzeyen yeşil bir parça duruyordu. Liko’nun kalbi heyecanla doldu: “Buradan geçmiş olmalı!” dedi.

Eski kütük, ormandaki herkesin bildiği, adeta bir huzur köşesiydi. Liko ormaya vardığında, kalbi hem büyük bir umutla hem de “ya havucum ezildiyse” korkusuyla doldu. Kütüğün çevresini dikkatle dolaştı. Önce hiçbir şey göremedi. Sonra burnuna o çok tanıdık, taze ve topraksı koku geldi: Mis gibi havuç kokusu! Patileriyle kuru yaprakları nazikçe, adeta bir hazineyi açar gibi itti. Bir yaprak, iki yaprak… Ve işte orada! Kendi güzel, turuncu havucu, hiç zarar görmeden, sadece rüzgarın ve eğimin etkisiyle oraya sığınmış halde duruyordu.